يکی از آشنايانم مرد بسيار موفقی است. 2 فرزند بزرگ دارد و از زندگی با همسرش راضی است. تحصيلات عاليه دارد و از شغل و درآمدش گله‌ای ندارد. با اين وجود هميشه در حال عذرخواهی است. وقتی فراموش مي‌کند آنچه همسرش خواسته تهيه کند يا دير به قرار کاری خود ميیرسد، عذرخواهی مي‌کند...

بسياری از افراد گمان مي‌کنند عذرخواهی نشانه ادب فرد است اما اين هميشه درست نيست و در بعضی موارد نوعی ضعف نارسيسيستيک (خودشيفتگي) در آن نهان است. از نظر روان‌شناسان، برخی افرادی که هميشه در حال عذرخواهی هستند، اسير خود ستمگرشان هستند که هرگز از آنها راضی نيست. اين افراد در هر شرايطی خود را متهم مي‌کنند و همين مساله باعث اضطراب آنها مي‌شود.

يکی ديگر از دوستانم خانمی است که نه آدم مضطربی است نه درون‌گرا و نه خشن! سال گذشته متوجه شد که همسرش از 5 سال پيش تاکنون زن دومی اختيار کرده است. اين موضوع او را خرد کرد. از آن زمان هميشه در شک و دودلی نسبت به تمام مسايل زندگی مي‌کند و هميشه در حال عذرخواهی است. او هميشه خود را متهم احساس مي‌کند و تمام تقصيرها را به گردن مي‌گيرد. گمان مي‌کند حتما همسر خوبی نبوده که مردش به سمت ديگری گرايش يافته است. احساس حقارت، اين افراد را به سمت عذرخواهی از ديگران پيش مي‌برد تا با اين کار به ديگران بقبولانند که مسوول هيچ‌چيز نيستند...

ريشه اين خودتخريبی در کودکی هر انسانی نهفته است. وقتی والدين به تلاش‌های يک کودک بهای کافی نمي‌دهند و هميشه از او انتظار بهترشدن دارند يا به دلايل پيش‌پاافتاده او را تنبيه مي‌کنند، باعث مي‌شود کودک خود را آن‌طور که هست نبيند و دوست نداشته باشد و هميشه به دنبال بهترشدن برای جذب محبت آنها باشد. روش تربيتي‌ای که در آن بيش از حد به کودک بها داده مي‌شود نيز همين نتيجه را دربرخواهد داشت. والدينی که مرتبا در حال ارزش گذاشتن به فرزندشان و تکرار مسايلی نظير اين هستند که تو مهربان، باهوش و زيبايي... به نفع فرزندشان قدم برنمي‌دارند، بلکه او را برای شکست‌خوردن آماده مي‌کنند. اين کودکان به محض آنکه در آينده در موقعيتی خطرناک و جدی قرار مي‌گيرند، يا افسرده و گوشه‌گير مي‌شوند يا با عذرخواهی کردن از ديگران عقب‌نشينی مي‌کنند.

خجالت يا خشونت؟
هميشه تربيت در بروز اين رفتار موثر نيست. بيشتر مردم فکر مي‌کنند فردی که اول عذرخواهی مي‌کند شخصی مهربان و صميمی است اما درحقيقت برخی از اين افراد اشخاص خجالتي‌ای هستند که با عذرخواهی دست پيش مي‌گيرند تا با ديگری وارد بحث نشوند. اشخاصی که خلق‌و‌خوی تهاجمی دارند و نمي‌توانند عکس‌العمل خود را پيش‌بينی کنند نيز معمولا در برخوردهای ساده اول عذرخواهی مي‌کنند چون مي‌ترسند کنترل خود را از دست داده و با طرف مقابل درگير شوند.

تعادل حرف اول را مي‌زند
برخلاف برخی افراد که در هر شرايطی برای عذرخواهی پيش‌قدم مي‌شوند، برخی افراد هرگز حتی وقتی مقصر هستند عذرخواهی نمي‌کنند. آنها در دنيای درونی خود زندگی مي‌کنند؛ دنيايی که ديگران در آن حضور ندارند يا اگر حضور دارند دست پايين هستند. عذرخواهی در شرايطی که ما باعث سلب آزادی ديگری يا صدمه ديدن او باشيم، ضروری است و يکی از عوامل برقراری روابط اجتماعی محسوب مي‌شود! البته قبل از عذرخواهی بهتر است، مطمئن شويد که باعث آزار ديگری شده‌ايد يا خير؟ حتی اگر شک داريد، مي‌توانيد از طرف مقابل بپرسيد! اما اگر هميشه بی دليل شما اول عذرخواهی میکنيد حتما به روان‌شناس يا روان‌پزشک مراجعه کنيد!

چرا مشاوره غیر حضوری؟

تمامی حقوق این وب سایت متعلق به شرکت کلیک هوشمند گیلان می باشد

خدمات گیلان روانشناسی دارای مجوزهای لازم از مراجع مربوطه بوده و فعاليت‌های اين سايت تابع قوانين کشور است.